Ogień

Agnieszka Zielińska

Praca powstała jako rezultat eksploracji dawnych tradycji starosłowiańskich, ze szczególnym uwzględnieniem symboliki ognia w kulturze polskiej wsi. Ogień traktowany był jako siła oczyszczająca — obecna zarówno w rytuałach, jak i w codziennych praktykach, takich jak opalanie drewna konstrukcyjnego w nowo budowanych domach. Miało to oczyścić przestrzeń i zabezpieczyć ją symbolicznie, zanim zamieszkają w niej
domownicy.

W pracy ogień przyjmuje formę rzeźbiarską — nierealną, zamrożoną. Uformowany z gipsu i wosku płomień oplata opalone deski, tworząc napięcie między tym, co fizyczne i przemijające, a tym, co trwa w pamięci i rytuale. To próba uchwycenia momentu transformacji: z jednej strony zniszczenia, z drugiej — oczyszczenia.

„Ogień” to gest zatrzymania tradycji w formie, która nie odtwarza jej dosłownie, lecz pozwala ją odczuć — jako echo, ślad, strukturę emocjonalną, która rozpływa się i zastyga jednocześnie.