Kim jestem gdy nie patrzysz?

Pytanie to odnosi nas do relacji człowieka z prawdą, obrazem i tożsamością. W epoce generowanej rzeczywistości, powierzchowne relacje społeczne, relacje rodzinne, social media a od niedawna i sztuczna inteligencja tworzą fałszywe obrazy i narracje, zacierając granice między prawdą a fikcją.

Jaką prawdę dziś odkrywamy o nas samych? W tym kontekście działania artystyczne służą symulowaniu tożsamości skonstruowanych w zalewie bodźców, oraz ciągłych komentarzy świata zewnętrznego, jednocześnie zadając pytanie o człowieka – kim tworzy się dzisiejsze ja, jakie poznanie temu towarzyszy? Czy to co widzimy jest tożsame z tym kim jesteśmy, czy patrząc na wykreowane obrazy mamy szansę poznać prawdziwego człowieka? Czy podmiotowość wciąż tworzymy czy tylko oglądamy? Czy nasza spuścizna jest skazana na zniekształcenie i utratę autentyczności? Jak zmienia się nasze postrzeganie własnej osoby w świecie, gdzie algorytmy i filtry wpływają na sposób, w jaki jesteśmy odbierani? Czy w cyfrowej epoce nasze tożsamości są wciąż kształtowane przez nas samych, czy raczej przez mechanizmy technologiczne? 

W kontekście tych rozważań artyści i artystki prezentują dzieła, które eksplorują temat kreowania i dekonstruowania tożsamości, a także zjawiska poznania samego w sobie. Ich prace obejmują różne media – od instalacji interaktywnych, grafiki, rysunku, po tradycyjne malarstwo. Każdy z twórców wnosi unikalną perspektywę, ukazując różne aspekty wpływu zarówno wewnętrznych sił, jak i zewnętrznych bodźców na naszą samoświadomość.